پنجم مردادماه سال 92 بود که متن مصاحبه روزنامه شرق با عباسعلی کدخدایی، سخنگوی شورای نگهبان، منتشر شد. کدخدایی در آن مصاحبه مواردی را مطرح کرد که برای همیشه در تاریخ سیاسی ایران به ثبت رسید. او گفت:

«شاید نسبت به دو نفر که اگر اسم ببرم برای شما خیلی مهم است این کار [تأیید صلاحیت] با وساطت دبیر شورای نگهبان [احمد جنتی] انجام شد، یعنی اگر بر همان روال سابق بود رای لازم را نداشتند، اما دبیر شواری نگهبان گفت من هم شناخت دارم از اینها، می‌دانم که می‌توانند مفید باشند و با یکی، دو نفر صحبت کردند که رای نداشتند، آنها هم آمدند رای مثبت خودشان را اعلام کردند. یکی آقای روحانی که ابتدا پنج رای داشتند و بعد روی شش رای ثابت ماندند، آقای جنتی رایزنی کردند و آقای دکتر عارف که پنج رای داشتند، آقای جنتی گفتند من ایشان را می‌شناسم از قدیم، انسان متدینی هستند، اگر تمایل دارید به ایشان رای دهید.»

در واقع با استناد به این سخن، به‌طور قاطع می‌توان گفت که به یک‌معنا حسن روحانی پیروزی خود را مدیون آیت‌الله جنتی است که مدعی شده بود «نسبت به روحانی و عارف شناخت دارد و آنها می‌توانند مفید باشند» و صلاحیتش را احراز کرد.

ناگفته نماند که دبیر شورای نگهبان، در دوازدهم اسفندماه سال 95 نیز مدعی شده بود: «12 عضو شورای نگهبان با اعلام صلاحیت یک داوطلب شهادت می‌دهند که او مومن، با تقوا، امین، مدیر و مدبر است.»

این ادعا در حالی مطرح شد که شورای نگهبان با توجه به در دسترس بودن عملکرد دولت اعتدال، صلاحیت افرادی همچون اسحاق جهانگیری و حسن روحانی را برای انتخابات 96 احراز کرد.

حالا اما آیت‌الله جنتی طی سخنانی در دوازدهم بهمن 97 ابراز داشت: «لعنت به این فکرهای غلط که در برخی مسئولان وجود دارد که احساس می‌کنند آمریکایی‌ها و غربی‌ها هستند که می‌توانند مشکلات ما را حل کنند.»

از آقای جنتی باید پرسید که اولا این مسئولانِ لعن‌شده دقیقا با پیشنهاد چه کسی تأیید صلاحیت شدند و چه کسی گفته بود که من نسبت به آنها شناخت دارم و آنها می‌توانند مفید باشند؟

و ثانیا آیا اگر سایر موضوعات را نادیده بگیریم، آقای جنتی نباید در همین یک‌فقره، به خاطر آن ادعای سراسر اشتباه و غلط در سال 92 از ملت ایران و حداقل از هواداران خودش عذرخواهی بکند؟ یا این هم تقصیر مردم است؟