جمهوری اسلامی و فراموشی آرمانهای انقلاب
کارویژهی اصلی سازمان صداوسیما و برخی رسانهها در بهمنماه هر سال، ارائه گزارشهایی به مردم مبنی بر پیشرفت ایران در دوران پس از انقلاب اسلامی است. استارت این پروژه در سال جاری، کمی زودتر از موعد معمول زده شد تا به نوعی حق مطلب در جشن چهل سالگی انقلاب ادا شده باشد.
آنچه که در این گزارشها بیشتر به چشم میخورد، آمار و ارقام مربوط به میزان پیشرفت عمران و آبادانی، رشد علمی و فناوری و توسعه صنایع و کشاورزی است که اگر منصفانه به این گزارشها نگاه کنیم، خواهیم دید که سهم دولتهای نهم و دهم در هر یک از آیتمها قابل توجه است.
اما موضوع یادداشت چیز دیگری است. جهت سنجش عملکرد 40 ساله جمهوری اسلامی باید به این نکته بسیار مهم توجه داشت که این کارنامه باید با شعارهای انقلابیون در سال 57 مورد ارزیابی قرار گیرد نه صرفا با کارنامه رژیم پهلوی. مثلا مربی فوتبالی را فرض کنید که تیم بحرانزدهای را تحویل میگیرد اما قول میدهد نه تنها این تیم را از وضعیت بحرانی خارج کند، بلکه تیم را قهرمان فلان جام نیز خواهد کرد. بنابراین با گذشت زمان، به عملکرد این مربی، با توجه به وعدهای که داده نمره میدهند. یعنی اگر بتواند تیم را از وضع بحرانی خارج کند اما نتواند تیم را قهرمان جام کند نمرهی خوبی نخواهد گرفت. حالا اگر این مربی مدام در بوق و کرنا کند که من تیم را از آن وضع اسفناک خارج کردم، مستحق آن نیست که سرزنش نشود، چون او وعده قهرمانی جام را داده بود.
حالا رسانهها ظاهرا شعارهای اصلی انقلاب 57 را یادشان رفته است؛ یادشان رفته که آزادی و عدالت لحظهای از کلام امام جدا نمیشد، احتمالا مصاحبههای تاریخی امام در نوفل لوشاتو را از یاد بردهاند که چقدر در باب آزادی و آزاداندیشی سخن گفتهاند.
اما صاحبان رسانههای بزرگ قصد دارند تا انقلاب را فقط و فقط در ساختن جاده و مدرسه و پل و بیمارستان خلاصه کنند و هیچ نگویند که جمهوری اسلامی در تحقق آزادی و عدالت تا چه اندازه موفق بوده است؟ حال آنکه مشروعیت جمهوری اسلامی در گرو اجرای عدالت است؛ و اگر عدالت نباشد، آزادی هم در انحصار عدهای خاص خواهد بود.