مقام معظم رهبری در دیدار خود با بسیجیان به نکتهی مهمی اشاره کردند و فرمودند:
«اگر دشمن در ما وحدت مشاهده کند، در ما احساس قدرت و عزم راسخ را ببیند، عقب مینشیند. دشمن اگر ببیند که ملت ایران و جوانهای مؤمن ایرانی احساس حضور میکنند، احساس وظیفه میکنند و قدرتمندانه وسط میدان هستند، عقبنشینی میکند؛ اما اگر احساس کند ضعف و اختلاف بین مسئولین کشور هست، همجهتی وجود ندارد، یا بین مردم و مسئولین فاصله افتاده است، تشویق میشود که شدت عمل خود را زیاد کند. همه توجه کنند: هم جوانان، هم مسئولین، باید به دشمن پیام قدرت بدهیم نه پیام ضعف.»
چند سؤال:
یک. آیا بین مسئولان و مردم فاصله وجود ندارد؟ اگر ندارد که هیچ؛ اما اگر وجود دارد این فاصله چگونه باید کوتاه شود؟ راهش چیست؟
دو. آیا بین مسئولان اختلاف وجود ندارد؟ اساسا آیا وجود اختلاف بین مسئولان عاملی دشمنشادکن است؟ مثلا آیا در برجام و FATF و دهها موضوع مهم دیگر بین مقامات عالی نظام اختلاف وجود ندارد؟ اگر ندارد پس این همه دعوا بر سر چیست؟ و اگر دارد چگونه باید آن را حل و فصل کرد؟
سه. چگونه باید جوانان را وسط میدان نگه داشت؟ کدام میدان؟ صرفا میدان مبارزه با استکبار جهانی یا اینکه باید با عوامل آن در داخل نیز مبارزه کرد؟ مصداق تشخیص خیانت و خدمت چیست؟ مثلا وقتی قوه قضائیه یکی از اعضای مذاکرهکننده را به جاسوسی محکوم میکند ولی وزیر اطلاعات او را خادم مینامد، این مبارزه چگونه معنا مییابد؟ آیا در این راه میتوان با برخی اقدامات ناصحیح و غیرانقلابی نهادهای انتصابی، مبارزه کرد؟ نقشه راه چیست؟
چهار. چگونه میتوان به دشمن پیغام قدرت فرستاد؟ مثلا نقش شورای محترم نگهبان در این زمینه چیست؟ آیا این شورا نمیتواند از حضور افرادی که رهبری، آنها و تفکرات آنها را خائنانه مینامد جلوگیری کند و راه را برای حضور انقلابیونی که برآمده از دل تودههای ملتاند باز کند؟